Το μάθημα οργανώνεται γύρω από την αμφίδρομη σχέση ερμηνείας-επέμβασης σε ιστορικά κτίρια και τόπους μέσα από θεωρία-εργαστήριο και υποστηρίζεται από βιβλιογραφία και διαλέξεις προσκεκλημένων ομιλητών. Στο στάδιο της ερμηνείας, πραγματοποιούνται διαλέξεις από τους διδάσκοντες και προσκεκλημένους ομιλητές, οι οποίες περιλαμβάνουν την εισαγωγή στις έννοιες της διατήρησης και αποκατάστασης διαφόρων περιόδων (αρχαιολογικά, μεσαιωνικά, νεότερα και μοντέρνα), την κριτική θεώρηση των αξιών των ιστορικών κατασκευών, και τη μεθοδολογία των επεμβάσεων μέσα από διεπιστημονική προσέγγιση (Αρχιτεκτονική, Αρχαιολογία, Αρχιτεκτονική Τοπίου, Οικοδομική, Ιστορία Τέχνης, Ανθρωπολογία, Διαχείριση) και κριτική παραδειγμάτων επεμβάσεων (Αποκατάσταση, Προσθήκη, Νέο Πρόγραμμα, Πειραματική Προστασία). Στο στάδιο της επέμβασης, δίνεται ένα δεδομένο ιστορικό κτίριο ή σύνολο και στην πρώτη φάση πραγματοποιείται επίσκεψη και επιτόπια έρευνα μέσα από την σχεδιαστική, φωτογραφική τεκμηρίωση και την κατάσταση διατήρησής του. Στη συνέχεια οι σπουδαστές δημιουργούν ομάδες με βάση το πρόγραμμα της επέμβασης που επιλέγουν σε μία από τρεις κατευθύνσεις (αποκατάσταση, προσθήκη νέου προγράμματος, πειραματικός σχεδιασμός). Στη συνέχεια σχεδιάζουν την επέμβαση και αναλύουν τη μεθοδολογία του σχεδιασμού. Στο τέλος οι διαφορετικές παρεμβάσεις των σπουδαστών παρουσιάζονται και συγκροτούν μια συνολική πρόταση αποκατάστασης και σχεδιασμού.
- Διδάσκων: Γεωργία Μαρίνου
Διδακτικές Μονάδες : 3
Γλώσσα : el, en
Μαθησιακά Αποτελέσματα : Το μάθημα εκπαιδεύει τους φοιτητές να δημιουργήσουν σύγχρονους ρόλους για τη δομημένη κληρονομιά, οι οποίοι προωθούν βιώσιμες στρατηγικές διατήρησης. Με ιδιαίτερη έμφαση στην προσαρμογή στις τρέχουσες αλλαγές και ανάγκες του ιστορικού, κτιριακού αποθέματος των ελληνικών πόλεων αλλά και την προώθηση της κοινωνικής
δικαιοσύνης, το μάθημα ενσωματώνει διεπιστημονικές προσεγγίσεις όπως ανθρωπιστικές, επιστημονικές και τεχνολογικές, οι οποίες είναι απαραίτητες για να διαμορφώσουν οι φοιτητές το μέλλον του επαγγέλματος του αρχιτέκτονα και του συναφούς πεδίου των αποκαταστάσεων, συμπεριλαμβανομένων της επαναχρησιμοποίησης των κτιρίων, του σχεδιασμού τεχνολογιών προσαρμογής, του σχεδιασμού και των πολιτικών διατήρησης, της κοινωνικής και ιστορικής έρευνας, της επιστήμης των υλικών και των ψηφιακών εργαλείων που εφαρμόζονται στην έρευνα, την τεκμηρίωση, την αξιολόγηση, και τη φροντίδα της δομημένης κληρονομιάς. Το μάθημα πλαισιώνει την αποκατάσταση ως πειραματική μορφή δημιουργικής έκφρασης και ως μια σημαντική μορφή συλλογικής δράσης που καθοδηγείται από τη φιλοσοφική, την ηθική και την κριτική κατανόηση θεωριών και αρχών. Η αποκατάσταση προσεγγίζεται ως κοινωνική, υλική και περιβαλλοντική διαδικασία, ως τρόπος σκέψης και δράσης μέσω ιστορικών κτιρίων και χώρων για τη βελτίωση του δομημένου περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής των ανθρώπων.
Οι φοιτητές με την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος έχουν αναπτύξει μια κριτική θεώρηση των ιστορικών κατασκευών και των αξιών που αυτές έχουν. Έχουν κατανοήσει τη σημασία της διατήρησης των ιστορικών κατασκευών και έχουν αναπτύξει μεθοδολογικά εργαλεία σχεδιασμού (προγραμματική αποκατάσταση, προσαρμοσμένη επανάχρηση, προσθήκη). Έτσι μπορούν να διαχειρίζονται σύνθετες τεχνικές ή επαγγελματικές δραστηριότητες ή σχέδια εργασίας, με ανάληψη ευθύνης για τη λήψη αποφάσεων σε σύνθετα περιβάλλοντα εργασίας.
Τα μαθησιακά αποτελέσματα συνοψίζονται στην κατακτημένη γνώση μέσω της αφομοίωσης των πληροφοριών που παραδίδονται με τη μορφή διαλέξεων και την γενική και ειδική βιβλιογραφία, την ανάπτυξη δεξιοτήτων μέσω της εφαρμογής των γνώσεων και της αξιοποίησης της κατακτημένης τεχνογνωσίας και της εφαρμογής τους σε ρεαλιστικό, παράδειγμα εργασίας και τέλος στην απόκτηση ικανοτήτων μέσω της ανάπτυξης της υπευθυνότητας και της αυτονομίας και ως μέλος μιας ομάδας.