7ο Εξάμηνο ΑΜ

Μελέτη και επίλυση των βασικών προβλημάτων που συνδέονται με το σχεδιασμό ενός κτιρίου με δημόσιο χαρακτήρα και σύνθετο λειτουργικό πρόγραμμα. Σύζευξη αρχιτεκτονικού σχεδιασμού και αρχιτεκτονικής τεχνολογίας. Έμφαση στην ένταξη του κτηρίου στον αστικό ιστό, στην καθ΄ ύψος ανάπτυξη και στην κατακόρυφη δομή του, στην οργάνωση και στο χαρακτήρα του εσωτερικού χώρου, στη διαμόρφωση του υπαίθριου δημόσιου χώρου, στη γενική επιλογή των υλικών και στο σχεδιασμό του φέροντος οργανισμού του κτηρίου. Το θέμα συνεχίζεται και ολοκληρώνεται στο μάθημα Αρχιτεκτονική Σύνθεση 8.

Γίνεται εισαγωγή στην ερευνητική παράδοση των υπολογιστικών προσεγγίσεων του σχεδιασμού από ιστορικής, μαθηματικής και αισθητικής πλευράς και αναπτύσσεται ένα πρότυπο πλαίσιο για την κατανόηση του ρόλου των παραγωγικών μεθόδων στις δημιουργικές διαδικασίες του σχεδιασμού (σύνθεση και ανάλυση). Εξηγούνται βασικές μαθηματικές έννοιες για τις τεχνητές γλώσσες και τα υπολογιστικά συστήματα, και γίνεται ιστορική αναφορά σε συγκεκριμένες υπολογιστικές προσεγγίσεις του σχεδιασμού (Alexander, March, Hillier, Stiny). Εξηγούνται συγκεκριμένοι τρόποι περιγραφής και παραγωγής όπως τα παραμετρικά μοντέλα, η τυπολογία, και η γραμματική. Έμφαση δίνεται στις γραμματικές, οι υπολογιστικές και εκφραστικές δυνατότητες των οποίων αντιπαραβάλλονται με άλλα αλγοριθμικά συστήματα. Εισάγονται βασικές εννοιεςοπως οι Ευκλίδειοι μετασχηματισμοί, η συμμετρία, οι χωρικές σχέσεις, οι παραγωγικοί κανόνες και τα αξιωματικά σχήματα,η αριθμητική σχημάτων και οι αλγεβρες Ui j, Vi j και Wij . Αναλύονται οι έννοιες οι έννοιες της μορφής, της δομής, και της σύνθεσης. Εξετάζονται οι σχέσεις της γραμματικής προσέγγισης με γνωστικές περιοχές όπως η μουσική, η αισθητική, η φιλοσοφία της επιστήμης, η γλωσσολογία, η ψυχολογία, η φιλολογία, η ιστορία, τα μαθηματικά, η μαθηματική λογική και η τεχνητή νοημοσύνη.

Στόχος του μαθήματος είναι η γνωριμία με την τοπογραφία της αρχαίας Αθήνας και την αστική της ανάπτυξη. Τα βασικά ερωτήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν περιλαμβάνουν: Πώς η αρχαία φυσική τοπογραφία επηρέασε τη διαμόρφωση του δομημένου περιβάλλοντος της Αθήνας στην αρχαιότητα και πώς αυτή η αρχιτεκτονική εξέλιξη συνέχισε να επηρεάζει τη διαμόρφωση της σύγχρονης πόλης. Συγκεκριμένα, πού βρισκόταν και τι αποτελούσε η αρχαία πόλη στην κορυφή της οποίας κατοικούμε σήμερα; Πού ήταν τα «κέντρα» της αρχαίας Αθήνας; Πόσο διαφορετικά ήταν από αυτά της σύγχρονης εποχής; Θα ληφθούν υπόψη οι οικιστικές μορφές, οι χώροι αρχαίας λατρείας, τα κοσμικά δημόσια κτίρια και τα οχυρά ερείπια της αρχαίας πόλης που βρίσκεται κάτω από τη σύγχρονη. Μέσω παρουσιάσεων στην τάξη και της φυσικής εμπειρίας σε πραγματικούς αρχαιολογικούς χώρους, και μέσω των δικών μας σκίτσων επί τόπου, οι φοιτητές θα αποκτήσουν μια λεπτομερή κατανόηση της τοπογραφίας της αρχαίας πόλης, καθώς και του ρόλου των μνημείων της στη σύγχρονη πόλη. Από τις απαρχές της πόλης μέχρι την εκ νέου ανακάλυψή της από τους νεοκλασικούς εξερευνητές. Βιβλιογραφία 1- Π. Βαλαβάνης κ.ά., Αρχαία Αθήνα και Αττική. Ιστορική τοπογραφία του άστεως και της χώρας, Μέλισσα, 2010. 2- Ι. Τραυλός, Πολεοδομική εξέλιξις των Αθηνών. Από των προϊστορικών χρόνων μέχρι των αρχών του 19ου αιώνος, Γ΄έκδοση, Αθήνα 2005. 3- J. Travlos, The Pictorial Dictionary of Ancient Athens (1980) 4- J.M. Camp, Οι αρχαιότητες της Αθήνας και της Αττικής (ελλ. μτφρ. 2009) 5- J. Μ. Camp, Η αρχαία Αγορά της Αθήνας (ελλ. μτφρ. 2004) 6- Γκιολές, Νικόλαος: Η Αθήνα στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες. Πολεοδομική εξέλιξη, 2005. 7- Μπούρας Χ. κ.ά. (επιμ.), Αθήναι. Από την κλασική εποχή έως σήμερα (5ος αι. π.Χ. – 2000 μ.Χ.), Αθήνα 2000. 8- Παυσανίου Ελλάδος Περιήγησις – Τόμος Ι – Aττικά, Ν. Παπαχατζής (μετ. – επιμ.), Εκδοτική Αθηνών 1998.

Το μουσειακό τοπίο στην ευρύτερη περιοχή της Αθήνας προσφέρει άφθονο υλικό για τη μελέτη της αρχαίας τέχνης σε άμεση επαφή με τα ίδια τα έργα. Αξιοποιώντας τις γνώσεις που αποκτήθηκαν στα υποχρεωτικά μαθήματα Ιστορίας και Θεωρίας, επιδιώκουμε σε αυτό το μάθημα εμβάθυνσης να προσεγγίσουμε κριτικά τις πολλαπλές νοηματοδοτήσεις επιλεγμένων έργων της αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής τέχνης (κυρίως γλυπτικής): ως ιστορικών μαρτυριών, ως μέσων κοινωνικοπολιτικής δράσης, ως αισθητικών αντικειμένων, ως τεχνικών επιτευγμάτων και ως μουσειακών εκθεμάτων. Το μάθημα γίνεται με εισαγωγικές διαλέξεις από τη διδακτική ομάδα, επισκέψεις σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, προφορικές φοιτητικές παρουσιάσεις και ομαδική συζήτηση. Στο τέλος του εξαμήνου παραδίδεται γραπτή φοιτητική εργασία που περιλαμβάνει ανάλυση ενός έργου, μουσειολογική κριτική της υφιστάμενης έκθεσής του και νέα μουσειολογική πρόταση.Η αξιολόγηση γίνεται με αυτή τη γραπτή εργασία και με τελική γραπτή εξέταση.

Το μάθημα επιχειρεί να αναδείξει τις μεταλλαγές που χαρακτηρίζουν τις τελευταίες δεκαετίες τόσο τις πόλεις όσο και τις αντιλήψεις για αυτές. Στόχος αποτελεί να έρθουν οι φοιτητές και οι φοιτήτριες σε επαφή με νέα μεθοδολογικά εργαλεία, ικανά να βοηθήσουν στην κατανόηση των μεταλλαγών αυτών καθώς και της σύνθετης σχέσης που έχει η Πολεοδομία στην Ελλάδα με τις θεωρίες και τις πρακτικές που διαμορφώνονται στον διεθνή χώρο. Στο πλαίσιο αυτό το μάθημα περιλαμβάνει εμβαθύνσεις σε θέματα που αφορούν τη θεωρία της πολεοδομίας και του αστικού σχεδιασμού μέσα από διεπιστημονικές προσεγγίσεις που συνθέτουν τις αρχιτεκτονικές και πολεοδομικές αναγνώσεις του χώρου με οπτικές της ιστορίας, των κοινωνικών επιστημών και της ανθρωπογεωγραφίας. Τα ζητήματα που εξετάζονται εντάσσονται στις προσεγγίσεις που συνθέτουν το επιστημονικό πεδίο μελέτη της πόλης.

Ζητήματα οργάνωσης, λειτουργίας και στρατηγικού σχεδιασμού στον αστικό, περιαστικό και εξωαστικό χώρο σε πολλαπλά επίπεδα προσέγγισης υπό το πρίσμα των αλληλεξαρτήσεων της κοινωνικο-οικονομικής δυναμικής και του γεωγραφικού χώρου. Θέματα βιώσιμης ανάπτυξης του χώρου, με έμφαση στην περιβαλλοντική και της πολιτιστική διάσταση. Οικιστικό δίκτυο, ο ρόλος των πόλεων και των δικτύων. Σχέδια, εργαλεία εφαρμογής και συντονισμός σε διαφορετικά επίπεδα λήψης αποφάσεων. Πολιτικές χωρικού σχεδιασμού στον ελληνικό και ευρωπαϊκό χώρο. Αστική διακυβέρνηση.

Το μάθημα, μελετά την τομή ως συνθετικό εργαλείο του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού. Ειδικότερα εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο η κατακόρυφη τομή μπορεί να παράξει αρχιτεκτονική αποτελώντας το εναρκτήριο μέσο διερεύνησης. Ταυτόχρονα εξετάζονται τα αλληλοτεμνόμενα μονοπάτια της ιστορίας της φιλοσοφίας και της αρχιτεκτονικής θεωρίας και πρακτικής. Οι φοιτητές καλούνται να μελετήσουν ένα καταξιωμένο κτίριο της διεθνής αρχιτεκτονικής, η τομή του οποίου αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της συνθετικής δομής του.

Το μάθημα εξετάζει το φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον της Σαντορίνης, εστιάζοντας στις μορφές που έχουν γεννηθεί τόσο από τις διεργασίες του ηφαιστειογενούς και σεισμικού υπεδάφους του νησιωτικού συμπλέγματος, όσο και ως συνθήκη κατοίκησης της γης στην καλντέρα και τους ποταμούς με τη χρήση των τοπικών υλικών. Οι τοπομορφές της Σαντορίνης και η κατοικησιμότητά τους αποτελούν τη θεματική για τη μελέτη του θηραϊκού πολιτισμικού συνεχούς, από το σπίτι του Ακρωτηρίου, την παραδοσιακή και μοντέρνα κληρονομιά μέχρι και τη σύγχρονη συνθήκη, με στόχο τη σύγχρονη ερμηνεία του τοπικού αρχιτεκτονικού ιδιώματος κατά τον 20ο και 21ο αιώνα.

Ο σχεδιασμός της κατοικίας συνδέεται διαχρονικά με τους μετασχηματισμούς οι οποίοι λαμβάνουν χώρα στη μικρή κλίμακα της ιδιωτικής σφαίρας. Τα διαφορετικά σενάρια κατοίκησης, οι ετερογενείς προσωπικές βιογραφίες, οι δομικές αλλαγές στους ρόλους και τις σχέσεις του ζευγαριού, οι εναλλακτικές μορφές οικογένειας κλπ. ορίζουν κάθε φορά νέες προκλήσεις και προοπτικές. Η ιστορία και θεωρία της αρχιτεκτονικής έχει επιχειρήσει τα τελευταία χρόνια να ερευνήσει πώς οι νέες ταυτότητες και “τεχνολογίες” του ιδιωτικού αναδιαμορφώνουν το οικιακό τοπίο. Παράλληλα, η σύγχρονη τάση επέκτασης της οικειότητας στον δημόσιο χώρο μέσα από νέες μορφές “οικιακότητας” είναι ολοένα και περισσότερο εμφανής. Το κατ’ επιλογήν μάθημα έχει στόχο να συζητήσει θεωρητικά θέματα που αφορούν την κατοικία μέσα από παραδειγματικές περιπτώσεις του 20ού και 21ου αιώνα. Το μάθημα έχει τη μορφή σειράς διαλέξεων με την ενεργό συμμετοχή σπουδαστών. Στόχος είναι να αναπτυχθεί μια αμφίδρομη διαδικασία όπου οι σπουδαστές θα δουν κριτικά τη σύγχρονη βιβλιογραφία για τη μοντέρνα και σύγχρονη κατοικία, θα αναστοχαστούν πάνω στον σχεδιασμό της και θα εμπλουτίσουν το θεωρητικό τους οπλοστάσιο.

Το μάθημα επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στους ελεύθερους υπαίθριους χώρους πρασίνου και εν γένει στα στοιχεία της φύσης μέσα στις πόλεις, με ιδιαίτερη έμφαση στη συσχέτισή τους με το αστικό περιβάλλον και την ποιότητα της ζωής σε αυτό. Κύριο σκοπό του μαθήματος αποτελεί, απ’ τη μια πλευρά η εμβάθυνση σε ζητήματα μεθόδων, τεχνικών και κριτηρίων για τη διερεύνηση, αποτίμηση και αξιολόγηση της παρουσίας φυσικών στοιχείων στον αστικό ιστό, ενώ από την άλλη πλευρά η συστηματική προσέγγιση ζητημάτων που αφορούν στο σχεδιασμό ή/και ανασχεδιασμό ενοτήτων φυσικών στοιχείων και ειδικότερα δικτύων αστικών υπαιθρίων χώρων στον ιστό των πόλεων, σε συνάρτηση με το ρόλο τους για το περιβάλλον, το τοπίο και την καθημερινή ζωή των πολιτών.

Το ειδικό μάθημα του 7ου εξαμήνου ερευνά την έννοια της αρχιτεκτονικής της πόλης όπως αυτή διαμορφώθηκε στον 20ο αιώνα. Σκοπός του μαθήματος είναι να προσεγγίσει την πόλη μέσα από θεωρητικά έργα. Τα έργα αυτά παρέμειναν στην σφαίρα του άκτιστου και έπαιξαν σημαίνοντα ρόλο στην διαμόρφωση της πόλης μέσα από την κριτική που άσκησαν σε αυτήν. Τα έργα χωρίζονται σε έξη ενότητες με βάση τη χρονική περίοδο που δημιουργήθηκαν. Η κάθε ενότητα συνοδεύεται και από μία ταινία η οποία συνδέεται εννοιολογικά με τα έργα. Η ταινία λειτουργεί συμπληρωματικά ή και αντιθετικά με την κάθε ενότητα. 1η Ενότητα - Η Μητρόπολη Ville Radieuse, Le Corbusier, Paris, 1924. Vertical City, Ludwig Hilberseimer, Berlin, 1924. Metropolis, Fritz Lang, Berlin, 1927. (Φιλμ) 2η Ενότητα - Η Τεχνολογική Πόλη 02 Living City, Archigram, London, 1963. 02 Fun Palace, Cedric Price, Joan Littlewood, London, 1964. Blow-Up, Michelangelo Antonioni, London, 1966. (Φιλμ) 3η Ενότητα Η Κατακερματισμένη Πόλη Exodus, Rem Koolhaas, London, 1972. The City In The City – Berlin: A Green Archipelago, Oswald Mathias Ungers, Rem Koolhaas, Berlin, 1977. Alphaville, Jean-Luc Godard, New York, 1965. (Φιλμ) 4η Ενότητα - Η Μη-Πόλη Continuous Monument: An Architectural Model for Total Urbanization, Superstudio, Florence, 1969. No-Stop City, Archizoom Associati, Florence, 1974. Playtime, Jacques Tati, Paris, 1967. (Φιλμ) 5η Ενότητα - Η Πόλη της Μνήμης Analogous City, Aldo Rossi, Venice, 1976. Collage City, Colin Rowe, Fred Koetter, Rome, 1978. Contempt, Jean-Luc Godard, Rome, 1962. (Φιλμ) 6η Ενότητα - Η Παραληρηματική Πόλη Manhattan Transcripts, Bernard Tschumi, New York 1977-81. Delirious New York, Rem Koolhaas, New York, 1978. High-Rise, Ben Wheatley, Belfast, 2015. (Φιλμ) Ο/Η κάθε σπουδαστής/στρια θα επιλέξει και θα εστιάσει σε ένα έργο. Πιο συγκεκριμένα, θα επιλέξει ένα σχέδιο αυτού του έργου, και θα αναλύσει η δομή του (σχεδίου), τον τρόπο με τον οποίο αναπαρίσταται η πόλη, και το επιχείρημα που θέτει. Το μάθημα θα βασιστεί σε διαλέξεις του διδάσκοντα και παρουσιάσεις των σπουδαστών οι οποίες θα τοποθετήσουν κάθε έργο στο ιστορικό, κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό πλαίσιο του. Η ανάλυση θα εστιάσει στο μέσο αναπαράστασης - το σχέδιο. Πως, σε κάθε περίπτωση, χρησιμοποιήθηκε το σχέδιο – ποιο είδος σχεδίου και με ποιον τρόπο – για να αποδώσει την χειρονομία του επιχειρήματος; Η παράδοση θα είναι ένα νέο σχέδιο – βασισμένο στην ανασύνθεση του επιλεγμένου σχεδίου - μαζί με ένα κείμενο 500 λέξεων. Το Σχέδιο και το κείμενο θα συνιστούν το επιχείρημα της πόλης. Σκοπός του μαθήματος είναι να αποκτήσουν οι σπουδαστές το εργαλείο της κριτικής ανάλυσης ενός έργου μέσα από το σχέδιο και το κείμενο.

Οπτικοακουστικά μέσα που βασίζονται στον χρόνο για την δημιουργία προσωπικών αφηγηματικών δομών. Οι Πλαστικές κατασκευές στο χρόνο με εργαλείο την κινηματογραφική γλώσσα, κάνουν εύληπτες τις χωρικές και αφηγηματικές ποιότητες της καθημερινής ζωής και αναδεικνύουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του προσωπικού και του δημοσίου χώρου. Το μάθημα Πλαστική 7 διερευνά: 1. Την χρήση του κυκλικού γραμμικού και υπερκειμενικού χρόνου στην αφήγηση. 2. Τη συγκρότηση προσωπικών μηχανισμών αφήγησης. 3. Την ανάδειξη των χαρακτηριστικών του υλικού χώρου, μέσα από την επεξεργασία ήχου και εικόνας. 4. Τα μετα-δεδομένα (metadata) ως πρόσθετες αφηγηματικές πληροφορίες.

Πρόκειται για μια διαχρονική προσέγγιση της επιμελητικής πρακτικής σε σχέση με τα σύγχρονα Μουσεία, την ετερογένεια του εκθέματος ως πολιτισμικό προϊόν και τις εξελίξεις στην παγκόσμια τέχνη με άξονα την εκθεσιακό σχεδιασμό. Διερευνώνται οι χωρικές και εννοιολογικές συνθήκες που ορίζουν και συνθέτουν τη δημιουργία μιας ολοκληρωμένης εκθεσιακής εκδοχής, μέσω των σχεδιαστικών προσεγγίσεων του χώρου, της νοηματικής συγκρότησης και ταυτοποίησης των εκθεμάτων και των εκάστοτε πολιτισμικών συμφραζομένων που τα καταδεικνύουν. Ο χώρος της Πρυτανείας του ΕΜΠ θα αποτελέσει το κοινό χωρικό πλαίσιο και κάθε σπουδαστής θα συγκεντρώσει, θα οργανώσει νοηματικά και θα προσομοιάσει με σύγχρονες αναπαραστατικές μεθόδους μια ολοκληρωμένη εκθεσιακή πρόταση.

Α) Σχεδιασμός ψηφιακού/οιονεί κτιρίου (virtual building) με την επόμενη ακολουθία : ψηφιακό σχέδιο κτιρίου (μέσω γεωμετρικού cad) --> 3Δ ομοίωμα, με στοιχεία φωτοφυσικότητας --> εξαγωγή/μετατροπή των δεδομένων του 3Δ ομοιώματος σε μορφότυπο οιονεί τεχνολογίας --> βίωση του σχεδίου σε περιβάλλον οιονεί πραγματικότητας (virtual reality, augmented reality, mixed reality). Τα λογισμικά που μπορεί να χρησιμοποιηθούν σε αυτή τη διαδικασία περιλαμβάνουν AutoCAD, 3DS, Rhino, Maya, με μετατροπή του σχεδίου σε κατάλληλο μορφότυπο, ώστε να μπορεί να μεταφερθεί και να οπτικοποιηθεί στο σύστημα virtual reality που διαθέτει η Σχολή ΑΜ. Β) Ψηφιακός σχεδιασμός κτιρίου / πληροφορικό ομοίωμα κτιρίου (building information modelling -ΒΙΜ), που αποσκοπεί στον ολοκληρωμένο σχεδιασμό του κτιρίου, από τα αρχικά στάδια μέχρι την κατεδάφιση. Ο σχεδιασμός δεν είναι πλέον γεωμετρικός, αλλά χρησιμοποιεί πληροφορικά ομοιώματα μερών κτιρίου (AEC), τα οποία φέρουν πλήθος ιδιοτήτων, μεταξύ των οποίων υλικά και ιδιότητές τους, τρόπου και χρόνου κατασκευής, ηχο- και θερμο- μόνωσης, ανακύκλωσης, κλπ. Τα λογισμικά που μπορεί να χρησιμοποιηθούν περιλαμβάνουν τα Revit και ArchiCAD, και σε περιορισμένο βαθμό το AutoCAD Architecture. Το σχέδιο μέσα από τις δύο αυτές πορείες λαμβάνει νέες υποστάσεις και νέους ρόλους, που δεν περιορίζονται στην παρουσίαση ή στην κατασκευή, αλλά και στη διαχείριση της λειτουργίας του κτιρίου, κλπ. Συζητώνται επίσης σχετικά διεθνή πρότυπα, όπως IFC, Uniformat, ISO 10303, κα.

Σύγχρονες και παραδοσιακές κατασκευές, από φέρουσα τοιχοποιία. Παρουσίαση χαρακτηριστικών κατασκευών από τοιχοποιία. Υλικά και τρόπος δόμησης κατακόρυφων και οριζόντιων φερόντων στοιχείων. Δράσεις και κατανόηση της διαδρομής των δυνάμεων. Μηχανικά χαρακτηριστικά των κύριων τύπων τοιχοποιίας. Μηχανική συμπεριφορά δομικών μελών υπό διάφορες φορτίσεις και εκτίμηση των αντιστάσεών τους. Βασικές αρχές σχεδιασμού νέων κατασκευών, ιδιαίτερα υπό σεισμικές δράσεις. Κατασκευαστικές απαιτήσεις και λεπτομέρειες μόρφωσης των φερόντων στοιχείων και των συνδέσεων. Τεκμηρίωση, αποτίμηση και ανασχεδιασμός παλαιών κατασκευών λόγω ύπαρξης βλαβών ή αλλαγής χρήσης. Aποτύπωση, διερεύνηση (μη καταστρεπτικές και ελάχιστα καταστρεπτικές τεχνικές) και τεκμηρίωση της κατάστασης διατήρησης. Μελέτη της παθολογίας με έμφαση στις βλάβες λόγω σεισμού. Ποιοτική αποτίμηση της συμπεριφοράς και διάγνωση των αιτίων των βλαβών. Συγκριτική παρουσίαση των τεχνικών επέμβασης για την επισκευή και ενίσχυση των υφιστάμενων κατασκευών, με κύρια εστίαση στην βελτίωση της σεισμικής τους συμπεριφοράς. Κριτήρια επιλογής βέλτιστης λύσης. Τεχνολογία εφαρμογής των επεμβάσεων. Έμφαση δίδεται επίσης στα ξύλινα φέροντα στοιχεία και τον ρόλο τους στη σεισμική θωράκιση σύγχρονων και ιστορικών κατασκευών από τοιχοποιία. Παρουσίαση παραδειγμάτων. Επί τόπου επισκέψεις σε ιστορικές κατασκευές, όπως στη Μονή Δαφνίου και στην Αγία Ειρήνη στην οδό Αιόλου Αθηνών.

Το φυσικό φαινόμενο του ήχου και η αντίληψη του. Η συμπεριφορά του ήχου σε κλειστό χώρο. Σχεδιασμός αιθουσών ακρόασης ομιλίας. Σχεδιασμός αιθουσών ακρόασης μουσικής. Σχεδιασμός πολυλειτουργικών αιθουσών. Αίθουσες ακρόασης μουσικής του 21ου αιώνα. Συμπεράσματα

Η γνωριμία με την ελληνική αρχιτεκτονική στη διαχρονική συγκρότησή της μπορεί να επιτρέψει στους σπουδαστές που έρχονται στη Σχολή των Αθηνών στο πλαίσιο του προγράμματος ανταλλαγών Erasmus, να κατανοήσουν το πολιτισμικό συγκείμενο των σπουδών τους και να έρθουν σε γνωστική και εμπειρική επαφή με το πολεοδομικό και αρχιτεκτονικό περιβάλλον τους. Η αφετηρία, στο μάθημα αυτό, θα είναι τα ιστορικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά που συγκροτούν τον ελληνικό χώρο αλλά θα δοθεί έμφαση στην πόλη και την αρχιτεκτονική της Αθήνας. Ο στόχος είναι η εξοικείωση με το σύνθετο περιβάλλον της πόλης με τρόπους που να μπορούν να συμβάλουν στην κατανόηση της ιστορικής διαστρωμάτωσής της, στην αναγνώριση της νεώτερης πολεοδομικής και αρχιτεκτονικής ταυτότητας και στην κριτική αντίληψη του χώρου.