8ο Εξάμηνο ΑΜ

Μελέτη και επίλυση των βασικών προβλημάτων που συνδέονται με το σχεδιασμό ενός κτιρίου με δημόσιο χαρακτήρα. Σύζευξη αρχιτεκτονικού σχεδιασμού και αρχιτεκτονικής τεχνολογίας. Μελέτη της ένταξης του κτιρίου στον αστικό ιστό, της καθ΄ ύψος ανάπτυξης και της κατακόρυφης δομή του, της οργάνωσης και του χαρακτήρα του εσωτερικού χώρου, της διαμόρφωση του υπαίθριου δημόσιου χώρου, της γενικής επιλογής των υλικών και του σχεδιασμού του φέροντος οργανισμού του κτιρίου. Έμφαση στο σχεδιασμό των ειδικών χώρων του κτιρίου όπως το αμφιθέατρο, οι χώροι εκθέσεων, βιβλιοθηκών. Κατασκευαστικά σχέδια και λεπτομέρειες σε κλίμακες 1:50 έως 1:10.

Προσεγγίσεις, μεθοδολογίες διερεύνησης και σχεδιασμός του Υπαίθριου Δημόσιου Χώρου σε συσχέτιση με το ευρύτερο αστικό ή μη περιβάλλον. Εισαγωγή στην Αρχιτεκτονική Τοπίου, σε διδακτική συσχέτιση με την αρχιτεκτονική. Ο σχεδιασμός του Υπαίθριου Χώρου και του Τοπίου, αστικού ή φυσικού, ως αποτέλεσμα επεξεργασίας τεχνητών και φυσικών στοιχείων που αντιμετωπίζονται με ανάλογους όρους ‘δομικής’ οργάνωσης. Η πολιτιστική, πολιτισμική και πολιτική σημασία του σχεδιασμού του Υπαίθριου Δημόσιου Χώρου και του Τοπίου. Η επεξεργασία του θέματος οφείλει να απαντά στα ζητήματα σχεδιασμού της γενικότερης συνθετικής οργάνωσης αλλά και του τρόπου που αυτή εκφράζεται στον σχεδιασμό των λεπτομερειών της κάθε πρότασης.

Το μάθημα εστιάζει στη δημιουργία ψηφιακών αναπαραστάσεων κτηρίων στον Η/Υ με τη βοήθεια προγραμμάτων τρισδιάστατης απεικόνισης και επιχειρεί να αναδείξει το εργαλείο ως μέσο περαιτέρω διερεύνησης και κατανόησης της αρχιτεκτονικής σύνθεσης. Στόχος του μαθήματος είναι, μέσω της ψηφιακής απεικόνισης, η ανάπτυξη της αντίληψης και της έρευνας της συγκρότησης των κτηρίων της μελέτης χώρου, του φωτός, των υλικών και του χρώματος. Ως μέσο για την επίτευξη του στόχου του μαθήματος χρησιμοποιείται η εκμάθηση των βασικών χαρακτηριστικών του ψηφιακού τρισδιάστατου χώρου, καθώς και των βασικών εργαλείων που υπάρχουν στα περισσότερα προγράμματα τρισδιάστατης αναπαράστασης. Χρησιμοποιώντας τα εφόδια αυτά οι σπουδαστές θα εργαστούν επιλέγοντας ένα από τα σχετικά προγράμματα τρισδιάστατης μοντελοποίησης που διαθέτει το Εργαστήριο Προσομοίωσης. Ειδικότερα οι φοιτητές θα κληθούν να δημιουργήσουν το τρισδιάστατο μοντέλο του κτηρίου που έχουν σχεδιάσει στο μάθημα της σύνθεσης του 7ου εξαμήνου και να ερευνήσουν τη δομική του συγκρότηση, παράλληλα με την περαιτέρω επεξεργασία του θέματος, στο μάθημα της σύνθεσης του 8ου εξαμήνου το ίδιο χρονικό διάστημα.

Σήμερα το δυσκολότερο πράγμα μοιάζει να είναι το να ορίσεις το έργο τέχνης, παρά το γεγονός ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι ακριβώς το αντίθετο: δεν έχει πλέον κανένα νόημα ν’ αναρωτιέται κανείς αν ένα έργο μπορεί να είναι τέχνη, αφού η απάντηση είναι πάντα καταφατική (αν κάποιος «καλλιτέχνης» το έχει ορίσει ως τέτοια). Όπως γράφει ο Boris Groys, ένα έργο τέχνης δεν μπορεί σήμερα να «παραχθεί» ως τέτοιο, παρά μόνο να παρουσιαστεί ως τέτοιο. Ή, όπως λέει ο Danto, «τίποτε δεν είναι έργο τέχνης χωρίς την ερμηνεία που θα το καταστήσει τέτοιο». Όμως, σήμερα τα έργα τέχνης δονούνται πολύ περισσότερο απ’ οποιονδήποτε εννοιακό προσδιορισμό ή οπτικό λεξιλόγιο, απ’ τον χρηματιστηριακό τους χαρακτήρα. Είναι απορίας άξιο αν θα μπορέσουμε ποτέ ξανά να δούμε τη ζωγραφική του Van Gogh ή του Picasso ως τέχνη και όχι ως χρηματιστηριακή αξία; Ο Erwin Panofsky παρατηρεί ότι είναι σχεδόν αδύνατο να προσδιοριστεί επιστημονικά ποια είναι η καθοριστική στιγμή που ένα κατασκευασμένο αντικείμενο μετατρέπεται σε έργο τέχνης, δηλαδή ποια είναι η στιγμή ὀπου η μορφή επικρατεί της λειτουργίας. Το μάθημα αυτό θα επιχειρήσει να καταγράψει τις κατακλυσμικές φιλοσοφικές αλλαγές που συνέβησαν στο καλλιτεχνικό αιώνα από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι σήμερα.

Προσέγγιση του δημόσιου χώρου, με τα πολλαπλά περιεχόμενά του (υλικός χώρος, χώρος αναπαράστασης, χώρος δημόσιας πρόσβασης, διεκδίκησης και συμμετοχής), που αποτελούν σήμερα σημαντικό αντικείμενο σχεδιασμού, καθώς και πολιτικό επίδικο με σύνθετες συνδηλώσεις, οι οποίες γίνονται ακόμη συνθετότερες στη συγκυρία της κρίσης. Βασικός στόχος του μαθήματος είναι τα ζητήματα αυτά να (επαν)εξεταστούν από την οπτική του φύλου, αναδεικνύοντας έτσι τη σημασία που έχει το φύλο για την οργάνωση και τη διαμόρφωση του χώρου, αλλά και, αντίστροφα, ο χώρος για την κατασκευή του φύλου και τη συγκρότηση έμφυλων ταυτοτήτων

ΑΤο μάθημα έχει ως στόχο την προσέγγιση των πολλαπλών διαστάσεων του αναπτυξιακού ρόλου των πόλεων στην σύγχρονη συγκυρία της πολύπλευρης κρίσης σε συνθήκες κλιματικής αλλαγής. Έμφαση δίνεται στον σχεδιασμό έξυπνων βιώσιμων πόλεων / κοινοτήτων με όρους ανθεκτικότητας. Στόχος η αναλυτικο-συνθετική μελέτη του αστικού χώρου και η διατύπωση σεναρίων αντιμετώπισης κρίσιμων χωρικών προβλημάτων. Το μάθημα συνδυάζει “θεωρία- μεθοδολογία- έρευνα” με σύγχρονες τεχνολογίες ανάλυσης/ απεικόνισης. Πεδία αναφοράς αποτελούν οι θεωρίες, αντιλήψεις και πρακτικές ανάπτυξης – σχεδιασμού, η χωρική ανάλυση στοιχείων / φαινομένων (όπως παρατήρηση, καταγραφή, συσχέτιση, εκτίμηση, διαχείριση, παρακολούθηση), η θεματική χαρτογράφηση, τα μοντέλα προσομοίωσης. Η εξοικείωση με την πρακτική διάσταση του σχεδιασμού επιδιώκεται μέσα από την οργάνωση θεματικών εργαστηρίων στο πλαίσιο των οποίων μελετώνται επίκαιρα χωρικά θέματα σχετικά με την προστασία/διαχείριση του φυσικού-πολιτιστικού-δομημένου περιβάλλοντος, τον σχεδιασμό υποδομών (παραγωγής, υπηρεσιών, τεχνικών, κοινωνικών), την αναγέννηση ευάλωτων περιοχών και ειδικών κατηγοριών χώρου (αστικός, παράκτιος, νησιωτικός, ορεινός, κ.ά), τη χωρική διακυβέρνηση και τον συμμετοχικό σχεδιασμό. Έτσι, στο πλαίσιο της πράσινης και της γαλάζιας ανάπτυξης, περνάμε από τον θεωρητικό λόγο στη δημιουργική δράση σε τοπικό επίπεδο συσχετίζοντας θεωρίας και πράξη.Aνάλυση των σύγχρονων, καίριας σημασίας, χωρικών προβλημάτων και των νέων όψεων του σχεδιασμού, ο οποίος καλείται να τα αντιμετωπίσει. Συνθετική και ολοκληρωμένη εξέταση των χωροταξικών, πολεοδομικών και περιβαλλοντικών πτυχών του σχεδιασμού. Κύριο ζήτημα αποτελεί η ανασυγκρότηση των πόλεων στην κατεύθυνση της αειφόρου ανάπτυξης, σε συνάρτηση με την ανάδειξη του ρόλου τους στην ισόρροπη ανάπτυξη του χώρου.

Εισαγωγή στις σύγχρονες θεμελιώδεις έννοιες του χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού (Τ.Π.Σ. Ε.Π.Σ., χρήσεις γης), Ν.4759/20, Οικονομία διαμοιρασμού, Σύγχρονη τεχνική νομοθεσία (Κτιριοδομικός Κανονισμός, Κανονισμός Πυροπροστασίας, Building Information Modeling, Τεχνολογία Blockchain). Εισαγωγή στις βασικές έννοιες του δικαίου του περιβάλλοντος. Περιβαλλοντική αδειοδότηση, Natura 2000, δάση, αστικό πράσινο, κυκλική οικονομία και αστικός χώρος, Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, Σύγχρονη περιβαλλοντική νομοθεσία, Ν. 4685/2020.

Ζητήματα Θεωρίας και Σχεδιαστικής Πρακτικής στην πόλη και την «περιφέρειά της». Βιώσιμη Ανάπτυξη και Ελληνική Πόλη. Αλλαγές στην κοινωνία και στον χώρο της πόλης και της «περιφέρειάς της». Αλλαγές στο τοπικό παραγωγικό σύστημα και «διαπεριφερειακές» συνεργασίες. Αλλαγές στη δομή και τα χαρακτηριστικά της απασχόλησης. Χαρτογράφηση κοινωνικο-οικονομικών παραμέτρων. Σχεδιασμός και βιώσιμη ανάπτυξη: έρευνα, τεχνολογία, νέες σχεδιαστικές πρακτικές Οι μελέτες περίπτωσης περιλαμβάνουν την αναζήτηση και μεθοδολογική προσέγγιση χωρικών ζητημάτων που αναγνωρίζουν οι σπουδαστές στην πόλη.

Το μάθημα επικεντρώνει το ενδιαφέρον του σε ζητήματα ανάγνωσης, κατανόησης και σχεδιασμού του περιβάλλοντος και του τοπίου, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση κυρίως σε θέματα που αφορούν τη διαχείριση του περιβάλλοντος και του τοπίου με τη σύγχρονη εφαρμογή ευφυών συστημάτων διαχείρισης, μέσα από ένα πλήθος πτυχών που μπορεί κανείς να αναγνωρίσει στον αστικό και περιαστικό χώρο. Ειδικότερα, εξετάζει σχέσεις του φυσικού τοπίου με την αστική ανάπτυξη, διερευνώντας δυνατότητες προστασίας και διατήρησης στοιχείων της φύσης μέσα στον πολεοδομικό ιστό, μεθόδους ανάλυσης και κατανόησης του περιβάλλοντος και του τοπίου και των πολυπαραμετρικών σχέσεων που τα διέπουν, εργαλεία νέας τεχνολογίας και μεθοδολογίες διαχείρισής τους, διαδικασίες σχεδιασμού του αστικού και περιαστικού χώρου, υπό το πρίσμα ευρύτερων κοινωνικοοικονομικών, λειτουργικών και μορφολογικών συσχετίσεων, όπως επίσης και ενδιαφέρουσες εφαρμογές από τον ελληνικό, ευρωπαϊκό και διεθνή χώρο. Σε αυτό το πλαίσιο, το μάθημα στρέφει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον του προς την έννοια του αστικού «τοπίου» μιας και αυτό αποτελεί κομβικής σημασίας ζήτημα για ένα πλήθος επιστημόνων και ένα μεγάλο εύρος επιστημών: › τους αρχιτέκτονες τοπίου, οι οποίοι εύλογα θεωρούν πως ο σχεδιασμός και η διαμόρφωσή του «τοπίου» στον αστικό χώρο, αυτούς κύρια αφορά, › τους αρχιτέκτονες, αφού τα κτήριά τους εντάσσονται πάντα σε ένα προϋπάρχον «τοπίο», αστικό ή εξωαστικό, μεταλλάσσοντάς το και προτείνοντας νέες δομές και χρήσεις του. Κυρίως όμως γιατί η συνθετική αυτή διαδικασία συνεισέφερει στη διαμόρφωση μιας «αρχιτεκτονική» του τοπίου. Άλλωστε η σύγχρονη αρχιτεκτονική επιδεικνύει μια ιδιαίτερη «τοπιοφιλική» διάθεση, αποδίδοντας στα κτήριά της μορφή ανάλογη με αυτήν του φυσικού τοπιακού εδάφους, καλύπτοντας τις επιφάνειές τους με στοιχεία φύτευσης και αποκαλώντας τα, αντί για «κτήρια», «διαμορφώσεις τοπίου». › τους πολεοδόμους, ερευνητές και σχεδιαστές του αστικού χώρου. Όχι μόνο γιατί οι πόλεις αποτελούσαν πάντα το κατ’ εξοχήν «τοπίο» του πολιτισμού, αλλά γιατί πολύ ειδικότερα, σήμερα, οι σύγχρονες απαιτήσεις βιωσιμότητας προωθούν την ενεργή θετική συσχέτιση της πόλης με τα φυσικά στοιχεία, την «τοπιακή», με άλλα λόγια, πολεοδομία. Ακόμη εντονότερα, χρησιμοποιώντας τον παραμετρικό σχεδιασμό, η πολεοδομία και ο αστικός σχεδιασμός επιχειρούν να αποδώσουν στις αστικές κατασκευές, μορφές συναφείς με αυτές του φυσικού τοπίου. › τις επιστήμες του περιβάλλοντος, αφού είναι πλέον φανερό πως δε μπορούμε να μιλάμε για περιβαλλοντικές σχέσεις περιορισμένες σε φυσικά μόνο στοιχεία, αλλά υπάρχει ανάγκη να ασχοληθούμε με πολύ ευρύτερα και σύμπλοκα αστικά / κοινωνικά οικοσυστήματα, εντέλει δηλαδή για «πολιτισμικά τοπία». › τις εφαρμογές νέων τεχνολογιών που μεταβάλλουν τις κοινωνικές σχέσεις και επηρεάζουν τη διαχείριση του δημόσιου χώρου της πόλης με σημαντικές επιπτώσεις και στα θέματα περιβάλλοντος, › τη φιλοσοφία, αφού αναγνωρίζει τη σημασία των τοπιακών αναφορών για τη συγκρότηση της νεότερης δυτικής σκέψης, για την απόδοση των σχέσεων των κοινωνιών με το αντιθετικό και συμπληρωματικό τους φυσικό υπόβαθρο, για την προβολή και αυτών ακόμη των πολιτικών τους απόψεων. Για τη συγκρότηση με άλλα λόγια μιας «περιβαλλοντικής ηθικής» και ακόμη ευρύτερα μιας «ηθικής» τοπιακής. › τις καλές τέχνες, σε όλες τις εκδοχές τους, με εντονότερη ίσως την εκδοχή της ειδικότερης εκείνης τέχνης τοπίου που αποκαλούμε «Land Art». Επομένως και την ιστορία της τέχνης που αποδεικνύει πως σήμερα, όπως και στο παρελθόν η ερμηνεία και παράσταση του τοπίου αποτελούν ένα από τα κεντρικότερα θέματα της έκφρασης του δυτικού πολιτισμού. Το ενδιαφέρον για το «τοπίο» περιγράφει επομένως μια περιοχή κεντρική για τον σύγχρονο πολιτισμό και, ακόμη χαρακτηριστικότερα, μια «επιστημικά» κεντρική περιοχή. Όχι μόνο «επιστημολογικά» κεντρική, σημαντική για τις συγκροτημένες επιστήμες, αλλά «επιστημικά» κεντρική, σημαντική δηλαδή για όλο το εύρος των επιστημονικών προσεγγίσεων αλλά και των προεπιστημονικών διαθέσεων, των ιδεολογημάτων ή των οραμάτων, του ευρύτερου «πνεύματος εποχής» το οποίο επιτρέπει στη γνώση να αναδυθεί. Το μάθημα θίγει μεταξύ άλλων και τις παρακάτω θεματικές / γνωστικές ενότητες: › Εννοιολογικό υπόβαθρο του περιβάλλοντος και του τοπίου. › Κυρίαρχα περιβαλλοντικά προβλήματα και προβλήματα διαχείρισης περιβάλλοντος και τοπίου στον αστικό χώρο. Κατηγορίες, ερωτήματα, κριτήρια. Επιπτώσεις στο φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον. › Προσεγγίσεις του σχεδιασμού για την προστασία και διαχείριση του περιβάλλοντος και του τοπίου. Στόχοι, μεθοδολογίες και εργαλεία σχεδιασμού. Εφαρμογές νέων τεχνολογιών και καινοτομιών. › Πολιτικές και οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και λοιπών διεθνών φορέων για το αστικό περιβάλλον και το τοπίο. › Ελληνική ευρωπαϊκή και διεθνής εμπειρία. Το μάθημα έχει σεμιναριακό χαρακτήρα και οργανώνεται γύρω από δύο βασικούς άξονες. Ο πρώτος αφορά μια σειρά παρουσιάσεων, από μέρους των διδασκόντων, που έχουν σκοπό να προσεγγίσουν και να αναλύσουν, μέσα από παραδείγματα, συγκεκριμένες έννοιες, θεσμούς, διαδικασίες, προβλήματα, πολιτικές κλπ. για κάθε μια από τις παραπάνω ενότητες του μαθήματος, αλλά και να προσφέρουν εναύσματα προς τους συμμετέχοντες σπουδαστές, για προβληματισμό, έρευνα και συζήτηση. Ο δεύτερος άξονας έχει ως επίκεντρο τους ίδιους τους συμμετέχοντες σπουδαστές, οι οποίοι, αντλώντας ερεθίσματα από τις παραπάνω παρουσιάσεις, αλλά και με βάση προσωπικούς τους προβληματισμούς, απόψεις και θέσεις τους, θα έχουν την ευκαιρία να διερευνήσουν θεωρητικά ή/και πρακτικά ζητήματα / πτυχές του περιβάλλοντος και του τοπίου, με αφετηρία την κεντρική Αθήνα, η οποία και θα χρησιμοποιηθεί ως μελέτη περίπτωσης για τις ανάγκες του μαθήματος. Οι διερευνήσεις αυτές θα παρουσιάζονται και θα συζητούνται κατά τη διάρκεια των μαθημάτων και σταδιακά θα τροφοδοτούν μια μικρής έκτασης γραπτή ή/και σχεδιαστική / συνθετική εργασία τους, η οποία αποτελεί και το τελικό παραδοτέο για την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος.

Το μάθημα διερευνά το σχεδιασμό και την επιτέλεση δημόσιας νομαδικής δράσης πεδίου ως προσωπική και βιωματική κριτική έρευνα. Η παρέμβαση επιδιώκεται να είναι συσχετισμένη με τα συγκείμενα του τόπου, την κοινωνική και φυσική τοποθεσία, την προσωπική μνήμη και την αναδυόμενη εμπειρία, ενώ συνυπολογίζονται παράλληλα ηθικές στάσεις συμπαραγωγής, ανάπτυξης σχεσιακής δημόσιας σφαίρας και διανομής της δουλειάς. Εξετάζονται επίσης τα θεωρητικά ζητήματα θεσμικής κριτικής εντός του πλαισίου αυτονομημένης τέχνης, κριτικών θεσμών τέχνης εντός του συγκείμενου τέχνης, και θέσπισης θεσμών κριτικής πέραν του κόσμου της τέχνης. Στο μάθημα εξετάζονται παραδείγματα σωματικών δράσεων πεδίου ως συσχετισμένες επιτελέσεις με τα νοηματικά περιεχόμενα των τόπων για την ανάπτυξη νέων αισθητικών εμπειριών: 1. Τέχνης οδοιπορίας. Πράξεων ενεργοποίησης τοποθεσίας και διαπραγμάτευσης φυσικών και ψυχοσωματικών ορίων. 2. Νομαδικών σχεσιακών κατασκευών και διαλογικών εγκαταστάσεων. 3. Συλλογικών τακτικών τέχνης. Μορφών παρεμβατικής τέχνης με κοινωνικό προσανατολισμό. 4. Τακτικών μέσων, ακτιβισμού και τέχνης.

Εμβάθυνση στο σχεδιασμό στοιχείων που ορίζουν τον αστικό χώρο. Η αφίσα: εργαλεία σύνθεσης, τρόποι επικοινωνίας.

Μέσα από ποικίλες μεθοδολογικές κατευθύνσεις, πειραματικά μοντέλα από όλο το φάσμα του πολιτισμικού πεδίου, χρήση ετερογενών εκφραστικών μέσων σε αναφορά με αντίστοιχα καλλιτεχνικά παραδείγματα σε παγκόσμια κλίμακα,στόχος του μαθήματος είναι να συνταχθεί μία ολοκληρωμένη εικαστική πρόταση που θα εκφέρει το αμεσότερο επικοινωνιακό αποτέλεσμα. Με τον όρο οπτικό μέσο μαζικής επικοινωνίας αναφερόμαστε σε ένα εξατομικευμένο είδος εικαστικού αντικειμένου που δύναται να μεταδώσει ένα μήνυμα ενημερωτικό, αποτρεπτικό ή προτρεπτικό αντλώντας περιεχόμενο κυρίως από το πεδίο της διαφήμισης, του καθημερινού βίου ή της πολιτικής. Η συνειρμική προέκταση του κειμένου, τα προσωπικά ή συλλογικά δοχεία μνήμης η βιωμένη εμπειρία της κοινωνικής και οικιστικής επικράτειας ενός; Τόπου (πόλη, τοπίο, ταξίδι) είναι μερικά από τα στοιχεία που θα συνθέσουν το περιεχόμενο, τα νοήματα και την εννοιολογική καταγωγή της κάθε πρότασης. Το λεξιλόγιο και το συντακτικό της εικαστικής γλώσσας σε συνδυασμό με την αφηγηματική δομή και την εντροπία της καλλιτεχνικής πρακτικής θα αποτελέσουν τα εργαλεία παραγωγής και κατανόησης της «εικόνας» ως κατασκευή και θα επαναπροσδιορίσουν την οπτική μας αντίληψη στο περιβάλλον της καθημερινότητας.

Αναγνώριση και αποτίμηση της υπάρχουσας κατάστασης των παραδοσιακών οικοδομικών συστημάτων και διατύπωση προτάσεων αποκατάστασης και συντήρησης αντίστοιχων κτηριακών κατασκευών. Ο στόχος του μαθήματος είναι η κατανόηση της κατασκευαστικής δομής, της χρήσης των υλικών και των παραδοσιακών πρακτικών, που θα οδηγήσει στην εύστοχη αντιμετώπιση ζητημάτων επισκευής, συντήρησης και αποκατάστασης ενός παραδοσιακού κτίσματος. Επιτόπου μετάβαση σε επιλεγμένο οικισμό, όπου διεξάγεται αποτύπωση και κατασκευαστική ανάλυση ενός συγκεκριμένου κτιρίου ανά ομάδα. Η σημασία της επί τόπου αποτύπωσης και καταγραφής της υπάρχουσας κατάστασης είναι ιδιαίτερα σημαντική διότι αποτελεί μια εντατική προσπάθεια κατανόησης και αξιολόγησης αυτού του οργανικού συνόλου που αποτελεί κάθε παραδοσιακό κτίριο, με όλα τα επιμέρους αρχιτεκτονικά, μορφολογικά, κατασκευαστικά και λειτουργικά στοιχεία του. Αναγνώριση των ζημιών και των αιτίων που τις προκάλεσαν και εκπόνηση μελέτης πρότασης επανάχρησης και αποκατάστασης των κτιρίων, με έμφαση στις μεθόδους επισκευής και ενίσχυσης των αντίστοιχων δομικών συστημάτων.

Ανάδειξη της πολύπλοκης φύσης των σύγχρονων αναπτυξιακών, τεχνολογικών περιβαλλοντικών προβλημάτων και εξοικείωση με την αναγκαιότητα της διεπιστημονικότητας και της ολοκληρωμένης προσέγγισης, έρευνας και αντιμετώπισης, με σκοπό τη διερεύνηση της κατά τεκμήριο περιορισμένης οπτικής της κάθε επιμέρους Σχολής.