3ο Εξάμηνο ΑΜ

Δίνεται έμφαση στα ζητήματα: Ένταξη του κτιρίου στο άμεσο περιβάλλον της πόλης ή στο τοπίο. Συγκρότηση του υπαίθριου χώρου ως ενοποιητικού συνθετικού στοιχείου αλλά και ως ουσιαστικού χώρου διαβίωσης. Διάκριση των χώρων σε κλειστούς, ημιυπαίθριους και υπαίθριους. Σχέση χώρου και τρόπου ζωής. Ομοιότητες και αντιθέσεις διαφορετικών τρόπων ζωής και η αποτύπωσή τους στο χώρο. Τυπολογίες της κατοικίας και πραγματικότητα του σύγχρονου τρόπου ζωής. Σχέση ιδιωτικού - δημόσιου και η διάχυση της ζωής σε αυτούς. Η διαβάθμιση της ιδιωτικότητας, η σχέση προσωπικών και κοινόχρηστων χώρων. Κατοικία και αντικείμενο. Σχέση ιδιωτικού χώρου και αντικειμένων. Παρατήρηση, καταγραφή και αξιολόγηση των χώρων της κατοικίας και των αντικειμένων καθημερινής χρήσης. Υλικά και κατασκευή ως στοιχεία ολοκληρωμένης διατύπωσης της μορφής. Βιοκλιματική θεώρηση του κτιριακού κελύφους και προσαρμογή του στις περιβαλλοντικές συνθήκες. Σημασία της έκφρασης της υλικότητας του κτίσματος. Ζητήματα επιλογής των υλικών κατασκευής, του συνδυασμού τους και της επεξεργασίας τους. Στο γενικότερο πλαίσιο προδιαγραφών και μεθοδολογίας του μαθήματος εισάγεται και η οπτική του φύλου, ενσωματώνοντας τις διαφορές φύλου των χρηστών στη διατύπωση του κτιριολογικού προγράμματος και στο σχεδιασμό

Αρχιτεκτονική και τέχνες στη Δυτική Ευρώπη από την κατάλυση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 476, έως πριν τη Γαλλική Επανάσταση, το 1789. Αποαστικοποίηση και υποχώρηση των μνημειακών τεχνών. Καρολίδεια και Οθωνική αρχιτεκτονική και τέχνες. Ρωμανικός ρυθμός. Γοτθικός ρυθμός. Προαναγέννηση, νέα συγκρότηση της ιταλικής πόλης- κράτους και μνημειακή αρχιτεκτονική. Οι καινοτομίες του Giotto στη ζωγραφική. Ιταλική Αναγέννηση: νέες χωρικές, συνθετικές και μορφολογικές αντιλήψεις. Η μελέτη της Αρχαιότητας και η ακμή της αρχιτεκτονικής και των εικαστικών τεχνών στη Φλωρεντία, τη Ρώμη και τη Βενετία. Νέες κοινωνικές δομές και μετεξέλιξη του ιστού των πόλεων. Αστικά μέγαρα και επαύλεις. Εκκλησιαστική και κοσμική εξουσία, συντεχνίες και άνοδος της αστικής τάξης, ο ρόλος τους στην αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική δημιουργία. Ο λόγιος καλλιτέχνης και αρχιτέκτονας και η συγγραφή πραγματειών. Η διάδοση της Αναγέννησης βορείως των Άλπεων. Μεταρρύθμιση και Αντιμεταρρύθμιση. Μανιερισμός και Μπαρόκ. Η νέα εικόνα της ναοδομίας και οι μεγάλες πολεοδομικές παρεμβάσεις: άξονες, πλατείες, ανάκτορα και αστικά μέγαρα. Ζωγραφική και γλυπτική στην καθολική και προτεσταντική Ευρώπη. Αστικά καθεστώτα και απόλυτη μοναρχία.

Οι σύγχρονες εικαστικές πρακτικές προτάσσουν έναν συνεχή, ολιστικό νοηματικό μετασχηματισμό όπου κείμενα, αναπαραστάσεις και κατασκευές, συνθέτουν το ενιαίο/αδιαίρετο πεδίο στοχασμού. Το έργο τέχνης ερμηνεύεται ως διαδικασία, επιχειρώντας έτσι να καταρρίψει την κατεστημένη θεώρηση του κόσμου. Η μνήμη, η εμπειρία, η αναφορά και το «εύρημα», είναι τα δυναμικά αρχεία που χτίζουν τα εκφραστικά εργαλεία και τους αντιληπτικούς μηχανισμούς για τη συγκρότηση τόσο του αναπαραστατικού χώρου, όσο και της πλαστικής κατασκευής. Η αφηγηματικότητα των υλικών/τεχνικών και τα κατασκευαστικά συστήματα που τα διέπουν, συγκροτούν τον πολυεπίπεδο εννοιολογικό τόπο της σύγχρονης τέχνης. Το μάθημα εικαστικές τέχνες, μέσα από κείμενα/αναφορές, και από τα πολλαπλά μέσα και υλικά της τέχνης (σχέδιο, χρώμα, φωτογραφία, αρχεία, προπλάσματα, κατασκευές κτλ), διερευνά: 1. Τις πρακτικές και μεθόδους που συμπυκνώνουν πολύπλοκες αφηγηματικές δομές για την παραγωγή ιδιαίτερων χωρικών ποιοτήτων. 2. Την διατύπωση του υπερβατικού/φανταστικού κόσμου των ιδεών, μέσα από την άρτια/πραγματική κατασκευή. 3. Τα εργαλεία της μετάβασης από τον εαυτό, (αυτοαναφορά), στον εξωτερικό κόσμο. 4. Τις αιρετικές χρήσεις και εφαρμογές τεχνικών και υλικών ως πρόσθετα αφηγηματικά στοιχεία της κατασκευής.

Παρουσίαση και ανάλυση των βασικών ομάδων / κατηγοριών των δομικών υλικών: Ξύλο και βιομηχανικά παράγωγα του, Μέταλλα, Γυαλί, Φυσικοί λίθοι, Τεχνητοί λίθοι, Κονίες, Κονιάματα (πηλός, δομική άσβεστος, γύψος, τσιμέντο), Σκυρόδεμα, Θερμομονωτικά, Υγρομονωτικά και Ηχονομωτικά υλικά. Η παρουσίαση αφορά στο σύνολο των βασικών ιδιοτήτων των παραπάνω δομικών υλικών (φυσικές, χημικές, μηχανικές, θερμικές, συμπεριφορά σε σχέση με το νερό, τον ήχο, τη φωτιά κλπ.), στη διαδικασία παραγωγής τους και στους σχετικούς κανονισμούς. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στις εφαρμογές και στη χρήση τους στην αρχιτεκτονική, σε φέροντα και μη φέροντα στοιχεία. Η διδασκαλία γίνεται στο Εργαστήριο Τεχνικών Υλικών της Σχολής Αρχιτεκτόνων, μέσω διαλέξεων, πειραμάτων (δοκιμές κάμψης, θλίψης, εφελκυσμού, σκληρότητας, τριβής, κρούσης, υδατοπερατότητας, υδροαπορροφητικότητας), καθώς και σχετικών εργαστηριακών ασκήσεων με τη συμμετοχή των φοιτητών (σύνθεση και παραγωγή σκυροδέματος, κονιαμάτων και στοιχείων από φυσικά δομικά υλικά, κ.λπ.).

Building analysis of a small-scale building and introduction to the documentation of building information. Understanding of the individual structural elements & systems that make up a building, the basic requirements for their construction, connection, operation and maintenance. Building analysis of a small-scale building and introduction to the documentation of building information. Understanding of the individual structural elements & systems that make up a building, the basic requirements for their construction, connection, operation and maintenance. Familiarity with basic building terminology. Investigation and design of a conventional reinforced concrete load-bearing system, and structural systems of external envelope (shell) made of common building materials. Design of interior partitions and finishes. Provisions for the incorporation of technical systems and installations, fixed equipment and furnishings. Reference to the urban infrastructure networks and their connection to the building. The factors and criteria of design are: the quality of the architectural result, the correct solution of the relevant building and building construction requirements, the harmonization of the compositional principles of design with the building art and science

Σχεδιασμός και διαστασιολόγηση των βασικών φερόντων στοιχείων από οπλισμένο σκυρόδεμα έναντι στατικών και σεισμικών δράσεων. Αναπτύσσεται διεξοδικά η λειτουργία και η όπλιση των πλακών σε κτιριακούς φορείς από οπλισμένο σκυρόδεμα για την μεταφορά φορτίων και την εξασφάλιση διαφραγματικής λειτουργίας. Συνοπτική αναφορά στα χαρακτηριστικά των άλλων ειδών πλακών (μυκητοειδείς, με νευρώσεις) και βασικά κριτήρια μέσω των οποίων επιλέγεται ο εκάστοτε βέλτιστος τύπος πλακών, ανάλογα με τις αρχιτεκτονικές και στατικές απαιτήσεις. Βασικές αρχές διαμόρφωσης και έδρασης κλιμακοστασίων από οπλισμένο σκυρόδεμα. Διαστασιολόγηση και όπλιση δοκών, υποστυλωμάτων και αντισεισμικών τοιχωμάτων με έμφαση στις κατασκευαστικές λεπτομέρειες (λ.χ. αγκυρώσεις οπλισμών) και επισήμανση αντίστοιχων ανεπαρκειών παλαιότερων κατασκευών σε σύγκριση με τις ισχύουσες κανονιστικές διατάξεις. Προμέτρηση υλικών. Αρχές που διέπουν την μόρφωση του φέροντος οργανισμού των κτιριοδομικών έργων. Διάκριση μεταξύ πλαισιακών και τοιχωματικών φορέων. Μεθοδολογία προδιαστασιολόγησης. Εφαρμογές απεικόνισης του φέροντος οργανισμού σε ξυλότυπο. Σύντομη αναφορά στην φιλοσοφία του προεντεταμένου σκυροδέματος.